2013/06/30

I. DONOSTIAKO HERRI TRIATLOIA

Begiak ireki, oina lurrean jarri eta euria ikustea zalantzak sortu zituen azkeneko korrikaldia egin zuen moduan. Buelta erdia, eta berriz ere begiak itxi eta segituan, jauziak, pauso bortitzak, korrikaldi zentzugabeak, azkenean koltxoira itzultzeko. Buelta pare bat, begien kliskada luzeak, egonezina eta proba berri bat egitera. Lagunen laguntzari agur esan eta ohera hirugarrengoz baina buru barruan, bihotzean, aurreko egunean irakurritako hitzen oihartzuna. Ezin naiz damutu, ezin naiz zapore gazi horrekin betirako geratu. Gora, orain bai, gora berriz ere ez erortzeko. 

Bederatziak eta ni etxetik ateratzen, triatloia ez da hasi baina "kuatloia" bai niretzat. Kotxean hegan egin eta hasiera puntutik ezin gertuago aparkatu. Eskerrak. Dortsala hartu, banku batean aldatu, karneta ahaztu, igeri egiteko betaurrekoak bezala, modu txarrean, era desegokiz dortsala jarri... Ezer prestatu gabe, dena prest.


Hasten da urperaketa kolpeen artean, ohiturari jarraituta, jadanik ez nau harritzen. Besokada lasaiak, arnasketa urduriegiak. Arrokak, ondarra eta lehenengo transizioa. Orduan magia, onura, ontasuna, bihotz on batek eragindako magia, nor ote? eskerrak hari. Bizikletarekin aurrera, hasiera deserosoa jarraipen egokia emateko, indartsu sentitzeko eta bigarren transizio azkarrari paso emateko. Urratsez urrats banijoa motel, lasai, baina seguru, gutxitik gehiagora, dena kontrolatuz.


Badago, jadanik nire barnean, besokadak, pedal kolpe eta oinkadei esker, baina baita gogo, ausardi eta ametsei esker. Eta nola ez, ontasun, jakitun eta ametsei esker. 

"Ez egin lo atseden hartzeko, eginzazu lo amets egiteko" (G.Larrea)

2013/06/29

CALL ME MAYBE


"Hey, I just met you and this is crazy...
I missed you so so bad..."

A... POR... ESKERRIK ASKO!

A la brujilla, a la complice de aparatosa sonrisa eterna, a la osito panda, a "mi" hijo, al enorme pequeñín, al perfeccionista perfecto, al yo interminable, al especial independiente que se hace querer, al inseguro de oro, a la trapujilla preciosa, a la soñadora, al señor delegado, a los hoyuelos que generan eco en constante movimiento, a Rubentzio, a la perfección personíficada, al terremoto majetón del fondo Norte, a la princesa destronada de mirada enigmática, al atractivo perfil irregular, a los ojazos, a la naturalista a la enésima potencia, a la berexi más especial, a la satélite y al casquetillas finalmente sonriente; y también, como no, a la doncella, a Naroita  y por supuesto, al Burrito.

Por haberme hecho aprender tanto, por sentirme y por tanto ser parte importante de un sentimiento y en consecuencia de un ser, por las sonrisas, por los apoyos, por los abrazos, por confiar ciegamente en mí, por hacerme crecer convirtiéndome así tantas veces en niño, por la ilusión generada, por enseñarme que no hay aprendizaje sin buenos momentos e ilusión, por ejercer de Olentzero sin fronteras, por creer en la fuerza que generan bolas de nieve rodando sobre sí mismas, por lanzar y sobre todo agarrar la mano cuando la corriente empuja, por subir tantas veces la mano para arriba y por llamarme.

A tod@s por todo, eskerrik asko!